Articles

Dwergen die aan haar trekken

Hoi Amy,

Mijn anders zo lieve 16-maanden oude dochter is een verschrikking als het gaat om haren trekken en ik ben ten einde raad. Ik heb lang haar en ze geniet ervan om het met beide handen te grijpen en er hard aan te trekken. Het is een kwelling! En ze laat ook niet los – ze verstrikt haar vingers erin en houdt vast, en soms zijn er twee mensen nodig om haar te ontwarren.

Het is zover gekomen dat ik mijn haar naar achteren moet vastbinden als ik bij haar in de buurt ben, en zelfs dan zal ze soms opzettelijk over mijn schouder reiken om aan mijn paardenstaart te rukken. Ik probeer altijd kalm te reageren, nee te zeggen en haar niet de voldoening te geven van een dramatische reactie, maar wat ik ook doe, ze lacht alleen maar verrukt en denkt duidelijk dat het een spelletje is. En soms, ik geef het toe, doet het zo’n pijn dat ik schreeuw omdat ik het niet kan helpen. Ik schreeuw niet tegen haar (hoe graag ik dat soms ook zou willen!) maar gewoon een schreeuw van pijn, en dat maakt het blijkbaar alleen maar grappiger. Eerlijk gezegd, de combinatie van de pijn en dan mijn dochter die lacht omdat ze het veroorzaakt heeft, maakt dat ik soms gewoon wil huilen, en ik zou echt graag een manier vinden om haar te laten stoppen.

Heb je tips om hiermee om te gaan? Mijn gevoel zegt dat ze te klein is om een time-out te begrijpen, maar is er een andere vorm van passende straf die tot haar doordringt? Ik ben het echt beu om telkens terug te deinzen als ze naar me toekomt voor een knuffel, omdat ik bang ben dat het gewoon een dekmantel is voor haar om aan mijn haar te komen (en meestal is dat precies wat het is!) en ik zou misschien op een dag in staat willen zijn om mijn haar bij haar te dragen zonder angst!

Dankjewel!

Oh, maaaaan… mijn hoofdhuid was aan het flikkeren in sympathieke kwelling terwijl ik je e-mail las, want ja. Het haren trekken stadium! Het is een leuke, oke.

Om te beginnen, troost in het feit dat uw dochter meestal lijkt te zijn alleen te trekken aan je haar, met de “YAY dit spel is leuk” impuls, in plaats van, zeg, rukken op het haar van hun speelkameraadje of broer of zus over elke kleine delen / “stop lastig vallen me” confrontatie. Het doet pijn als het je eigen haar is, maar het is in ieder geval iets minder vernederend dan je realiseren dat je anders zo lieve kind boos en opzettelijk andere kinderen laat huilen van de pijn om een van de twee dozijn verwisselbare blauwe auto’s.

(GEEFT EZR- mijn tweede kind – DE STINK EYE. BEDANKT VOOR ALLES, KID.)

En nog meer goed nieuws: Dus helemaal een fase. Ze zal het ontgroeien, echt waar, zodra haar sociale vaardigheden en woordenschat volwassen zijn en ze een beetje meer in staat is tot empathie en/of impulscontrole. Ik zou zeggen…geef het nog twee maanden, of tot haar eerste grote uitbarsting van taal. Het is vervelend, ja, maar maak je geen zorgen: het is een relatief normale, onschuldige fase waarin ze geniet van oorzaak en gevolg, en geen indicatie van toekomstige wreedheid of vuistgevechten op het schoolplein.

In de tussentijd,

Vijf dingen die je kunt doen om je peuter te laten stoppen met aan je haar te trekken:

Houd je haar naar achteren.

Ik droeg het mijne in een klauwclip, Franse twiststijl (dus geen paardenstaart om aan te rukken), en voegde vaak extra bescherming toe aan de voorkant van mijn hoofd met een brede stoffen hoofdband. De verleiding wegnemen was meestal de meest zekere oplossing, ook al was het niet de meest modieuze.

Geef haar iets anders om aan te trekken.

Investeer in “borstvoedingskettingen” of “bijtsieraden”. Dit zijn schattige, baby-proof kettingen voor moeders, ontworpen voor een borstvoeding / tandjes baby om te trekken en kauwen en ruk aan naar hartelust. Ik heb zo’n ketting gebruikt tijdens de tandjesfase en hem weer gebruikt toen Ezra door de I JUST WILL GRAB YOUR HAIR/FACE/NECK SKIN AND SQUEEEEEEEEZE-fase ging. Zoiets kan ook aantrekkelijk zijn voor een jengelende, grijpgrage peuter.

Doe rustig en consequent.

Neem het niet persoonlijk op. Ze begrijpt echt niet dat ze je pijn doet. Ze begrijpt niet dat lachen je gevoelens kwetst. Ze geniet gewoon echt van de reactie die ze krijgt als je gilt of terugdeinst of op je lip bijt en je ogen dichtknijpt terwijl je NIET probeert te gillen of terug te deinzen, en dagnabbit, ze gaat proberen en proberen om je dat weer te laten doen. Straffen zoals time-outs (of aan haar haren trekken om haar te laten zien hoe het voelt) zijn niet geschikt voor de ontwikkeling OF waarschijnlijk niet zo effectief. “Niet aan haar trekken. Trekken aan haar doet pijn.” Neem haar hand, strijk zachtjes over je haar om het in model te brengen. Keer op keer op keer op keer. De enige weg erdoor is erdoor.

Probeer wat haargerelateerd spel.

Na een trekincident kun je haar misschien (als je dapper genoeg bent) ook een haarborstel of kam geven en haar met mama’s haar laten spelen. Als je samen baadt of doucht, laat haar dan proberen de shampoo op jouw hoofd te doen schuimen. Als ze er aan gaat trekken, is het spelletje/privilege meteen voorbij…dus als het iets blijkt te zijn wat ze graag doet, zal ze misschien doorkrijgen dat ik dat NIET moet doen om te kunnen blijven spelen.

Als alternatief, als je er nog niet klaar voor bent om je eigen hoofdhuid als proefkonijn aan te bieden, geef haar dan een langharige pop of een knuffeldier (zoals een leeuw met een manenbos) en een speelgoedkam of -borstel. Toon haar de juiste manier om met het haar om te gaan, en als ze eraan trekt – nou ja, niet erg, maar maak van de gelegenheid gebruik om over de gevoelens van het speelgoed te praten. “Dolly is verdrietig! Dat doet pijn! Ze wil niet meer spelen. Oh, jeetje.”

Teken taal.

Persoonlijk vond ik gebarentaal ECHT effectief om mijn peuters een manier te geven om woorden en concepten uit te drukken die ze nog maanden verwijderd waren van het gebruik in spraak, zoals “pijn” en “sorry.” Als je je dochter kunt leren om het teken voor pijn te gebruiken (het is gewoon de toppen van je wijsvingers tegen elkaar tikken) als ZIJ gewond is of een boo-boo heeft, kan het helpen om de puntjes net iets eerder met elkaar te verbinden als ze ziet dat JIJ het gebruikt na een haar-trek-incident. Hier vind je meer over babygebarentaal.

Alweer: FASE. Ze komt er wel overheen, dat beloof ik. Je zult je haar weer los dragen! Sommige van deze suggesties gaan misschien volledig over haar hoofd, en je zult het gewoon moeten afwachten, zo rustig mogelijk. Maar hé, soms moet je gewoon het gevoel hebben dat je iets doet dat lijkt op echt ouderschap in tegenstelling tot… wild, wetteloos kattenhoeden, toch?

Foto: Thinkstock

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.