Articles

Documentaire onthult intiem portret van The Rolling Stones’ Ron Wood

09.07.2020

Hij staat vaak in de schaduw van Mick Jagger en Keith Richards, maar gitarist Ronnie Wood is nu de focus van een nieuwe documentairefilm van Mike Figgis. “Somebody Up There Likes Me” toont de man achter de rocklegende.

Na enkele maanden van sluitingen in verband met de coronavirus pandemie, gaan de filmtheaters langzaam weer open, althans in sommige landen en met strikte beperkingen. Aangezien de Hollywood-studio’s wachten tot de situatie zich stabiliseert voordat zij hun grote kassuccessen uitbrengen, brengen veel kleinere filmdistributeurs nu in de tussentijd onafhankelijke speelfilms en documentaires uit.

In deze context is Mike Figgis’ documentaire Ronnie Wood: Somebody Up There Likes Me een van de eerste nieuwe titels die in de Europese bioscopen te zien is. Hij ging vorig jaar in première op het filmfestival van Londen.

Fans van The Rolling Stones hebben verschillende redenen om zich te verheugen: Niet alleen heeft de band net hun eerste nieuwe single in acht jaar uitgebracht, er is nu ook een film die zich richt op een van de leden die vaak in de schaduw is gelaten van frontmannen Mick Jagger en Keith Richards: tweede gitarist Ron Wood.

Ron Wood maakte geen deel uit van de eerste line-up van de band; hij kwam pas in 1975 bij de Stones om Mick Taylor te vervangen. Maar hij is nog steeds een instituut in de legendarische Britse band.

The Stones tijdens het ‘One World: Together At Home’ concert in april ter ondersteuning van eerstelijns gezondheidswerkers

Een intiem portret van een muzikant

Ronnie Wood: Somebody Up There Likes Me is geen uitgebreide biografische film met lange concertoptredens, zoals het geval was met Martin Scorsese’s Stones epische concertfilm, Shine a Light uit 2008. Mike Figgis regisseerde een intiem portret van de muzikant, voornamelijk steunend op interviews van de afgelopen jaren.

Mike Figgis geeft toe dat hij “geen grote rock ‘n’ roll fan is,” omdat hij meer van jazz en klassieke muziek houdt. Maar volgens de regisseur “is het onmogelijk om The Rolling Stones niet te kennen, en het is onmogelijk om Ronnie Wood niet te kennen. Hij heeft me altijd persoonlijk geïnteresseerd.”

Woods collega’s Mick Jagger, Keith Richards en drummer Charlie Watts worden ook geïnterviewd in de 70 minuten durende film, die enkele concertfragmenten bevat, alsmede Super 8-filmfragmenten van vroeger.

En natuurlijk in het middelpunt van de film staat de 73-jarige Ron Wood, wiens gegroefde gezicht weerspiegelt dat zijn meest duurzame metgezel – naast de muziek – alcohol was.

Regisseur Mike Figgis met de gitarist

Figgis legde uit dat hij opzettelijk uitgebreid onderzoek naar de muzikant heeft vermeden voorafgaand aan de opnames: “Ik wilde niet aankomen met een lijst met voorbereide vragen, maar juist een open dialoog met hem aangaan.” En dat is te voelen in het gesprek tussen de regisseur en de muzikant, die het hebben over kunst (Ronnie Wood is ook jarenlang schilder geweest), de ouders en broers en zussen van de muzikant, zijn jeugd in het noorden van Londen, drugs en alcohol – en natuurlijk muziek, de Rolling Stones en een rock ‘n’ roll tijdperk dat al lang voorbij lijkt maar nog steeds veel fans heeft.

“Er is een basisregel die door alle soorten muziek loopt, een soort ongeschreven wet. Ik weet niet wat het is. Maar ik pas hem toe,” zegt Ronnie Wood, geboren in Londen in 1947, in de film. Deze enigszins raadselachtige uitspraak zou arrogant kunnen klinken uit de mond van een andere muzikant, maar in de documentaire komt Ronnie Wood over als zeer authentiek. Terwijl Mick Jaggers zelfverzekerd en welbespraakt overkomt en Woods medegitarist Keith Richards ook lijkt te flirten met zijn eigen imago, straalt Wood een nuchtere, pretentieloze houding uit.

Buiten de Rolling Stones-legende

Figgis weet in de documentaire een paar onbekende kanten van de beroemde muzikant te onthullen. Hij portretteert Wood niet alleen als muzikant, maar ook als hij aan de schildersezel werkt en delicate ballerina’s schildert – als een hedendaagse Londense versie van de Franse schilder Edgar Degas.

Ronnie Wood tekent met pastels

“Ik hou vooral van de heldere lijnen in zijn kunst. Het is heel interessant om hem aan het werk te zien,” zegt Mike Figgis. “Je bent getuige van een heel ander aspect van zijn persoonlijkheid als kunstenaar – pure observatie en concentratie.” Deze scènes waren essentieel voor de regisseur, die Wood verder wilde laten zien dan zijn rol als muzikant.

Soundtrack gemaakt door Ronnie Wood en regisseur

En dan is er natuurlijk nog de muziek. “Ik realiseerde me dat de beste score voor deze documentaire een soundtrack van Ronnie Wood moest zijn – iets nieuws waar we samen aan zouden werken,” zegt Mike Figgis.

De regisseur, die ook componist is, schrijft normaal gesproken zelf de scores voor zijn films, maar in dit geval ontwikkelde hij de muziek samen met Wood: “Ik knipte een nieuwe soundtrack uit zijn improvisaties, waarvoor hij extra tracks opnam, waardoor een heel mooie gelaagdheid ontstond waarvan ik denk dat het een belangrijk onderdeel was van het creatieve proces voor de film,” zegt Figgis.

De documentaire Ronnie Wood: Somebody Up There Likes Me is daarom niet alleen een interessante film over een legende uit de rockgeschiedenis, maar ook een luistergenot voor alle fans van Ronnie Wood en The Rolling Stones.

Jochen Kürten

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.